Alles onder controle

De uitslag vandaag weer gekregen nadat vorige week alle controles weer gedaan zijn.
En het is allemaal goed nieuws: bloedwaarden goed, longfoto goed en CT-scan goed.

M'n lymfeklier was even groot vergeleken met de voorgaande keer. Het vermoeden is dat de normale grootte van m'n klier eerder kleiner was door de bestraling en hij nu eigenlijk op z'n oude 'normale' niveau zit. De huidige 7 mm in doorsnee is voor mij dus OK.

De spanning valt nu allemaal weer van m'n schouders af. Heerlijk.
Dit is toch wel het moeilijkste van allemaal nu de behandelingen al weer een tijd over zijn. Onzekerheid en spanning zijn erg vervelend en vermoeiend. Helemaal na een minder fijne uitslag de vorige keer. De volgende keer zie ik weer met vol vertrouwen tegemoet en kan er weer helemaal tegenaan de komende tijd. Yes!

Onzekerheid

M'n eerste controle van dit jaar heb ik alweer gehad: geen goed en geen slecht nieuws. De lymfeklier die bestraald was bleek groter te zijn dan bij de vorige controles.
M'n bloedwaarden waren wel allemaal goed en ook de grootte van de klier was nog onder de norm van 1 cm omdat deze 7 mm was. Geen directe reden tot paniek dus.

Er zijn meerdere mogelijkheden waardoor een lumfeklier vergroot kan zijn:

• Door een ontsteking (infectie) in de omgeving van de lymfeklier;
• Door een meetfout bij de CT-scan
• Of doordat het weer aan het terugkomen is

Om te kunnen bepalen of er iets mis is kan pas na verloop van de tijd gezien worden. Het is daarom nodig om enkele maanden te wachten met de volgende controle voordat een wijziging zichtbaar is. Daarom heb ik 29 april weer een controle om te kijken hoe de klier zich ontwikkeld heeft.

Dit is natuurlijk erg spannend geweest de afgelopen maanden en ook nu nog. Gek genoeg kijk ik nu erg uit naar de controle omdat onzekerheid niet goed voor je is.

Op 6 mei krijg ik de uitslag weer dus dan zal ik zeker weer een bericht plaatsen.
Voor nu: fingers crossed!

1 jaar later

Inmiddels is het exact 1 jaar geleden dat ik de diagnose kanker kreeg, in dit jaar is er veel gebeurd. Is het alweer 1 jaar geleden? Ja, dat is het toch echt..

Nadat ik genezen was verklaard had ik besloten om mijn conditie weer op niveau te krijgen en dat is erg goed gelukt.
Na vele maanden getraind te hebben met hardlopen en de afstand en tijd steeds verder op te rekken heb ik ondertussen enkele wedstrijden gelopen. Dit alles met het doel om 21 September 2008 (exact 1 jaar na dato) de damloop te lopen. Dit is een wedstrijd van 10 Engelse Mijl (16,09 km) tussen het centrum van Amsterdam en Zaandam. Deze wedstrijd is een van de leukste van Nederland. De route was bezaaid met vele enthousiaste supporters en bandjes om je als loper over de finish heen te krijgen.

Binnen mijn bedrijf heb ik 15 andere hardlopers gevonden om samen met mij de wedstrijd te gaan lopen. Daarnaast hebben we ons laten sponsoren door alle andere collega's om zo een leuk bedrag bij elkaar te krijgen voor het KWF. En dat is gelukt ook!

De loop zelf was natuurlijk fantastisch en ik heb dan ook een erg mooie tijd neergezet (1 uur 28 minuten 58 seconden). Vlak voor de finish werd ik naast de vele onbekende toejuichers ook toegejuichd door Suzanne, ouders en schoonouders. Errug leuk! Het behalen van deze wedstrijd doet verlangen naar meer.. ik ga dan ook zeker door met hardlopen. Gezond zijn en gezond blijven.

Naast het hardlopen ben ik ondertussen ook lid geworden van het bestuur van stichting Kernzaak. Zo kan ik iets doen voor mensen die ook extra steun kunnen gebruiken in een moeilijke periode.
Ik ga mij hier de komende tijd voor inzetten en ben van plan om een waardevolle bijdrage te leveren.

Dus patienten of ex-patienten: word lid van stichting Kernzaak!

Stap voor stap

Ondertussen is het weer even geleden dat ik een bericht geplaatst heb op deze weblog.
Gelukkig maar denk ik dan. Even reflecteren op de laatste 1,5 maand.

Na het goede nieuws heb ik besloten om mijn conditie weer snel op pijl te krijgen. Een conditie kan slaan op iets lichamelijks en geestelijks. Nu denk ik dat het bij mij voor beide van toepassing is.

Mijn lichamelijke conditie ben ik nu al 7 weken aan het opbouwen door 3x per week te gaan hardlopen. In het begin was het meer zachtlopen, maar het was in ieder geval beweging te noemen :).
Dit gaat echt hartstikke goed en ik merk en zie dat het echt met sprongen vooruit gaat. Ondertussen loop ik zo'n 30 minuten per keer en leg zo'n 5 km af.
Dit heb ik eerder geprobeerd maar het mislukte steeds omdat mijn motivatie niet goed genoeg was. Ik ben nu super gemotiveerd merk ik en begin al een beetje 'verslaafd' te raken aan het hardlopen.

Dit trainen heeft ook nog een extra doel, namelijk de dam-tot-damloop uitlopen dit jaar. Dit is een wedstrijd van 16 km tussen Amsterdam en Zaandam (supporters gezocht).
Voor mij is het helemaal een speciale dag omdat de wedstrijd wordt gehouden op 21 september 2008 wat precies 1 jaar na de eerste diagnose is!

Het lijkt of geestelijke conditie moeilijker te trainen is dan lichamelijke conditie.
Nu we het leven weer aardig opgepakt hebben lijkt het soms alsof er niets is gebeurd. Best gek.
Maar dan kijk ik weer eens naar alle kaarten die nog steeds aan de deur hangen en besef ik het maar weer al te goed (maar die kaarten herinneren mij niet alleen aan het vervelende maar ook aan al het lieve van alle mensen die ons gesteund hebben).
Ook bij ieder klein pijntje, bultje of andere afwijking denk je ook direct aan het ergste. Je moet jezelf er echt van overtuigen niet te bezorgd te zijn maar wel alert te blijven. Met de tijd zal dat moeten slijten.

Stap voor stap komen we er wel, net als met hardlopen.

Einde rit achtbaan

In mijn vorige bericht was al te lezen dat ik kankervrij ben! Dit is natuurlijk het beste nieuws wat ik mij kan wensen voor het begin van dit mooie nieuwe jaar.

De afgelopen weken waren erg spannend geweest. In de tijd na mijn bestraling bleef ik toch veel last houden van mijn maag waardoor ik vooral 's nachts wakker gehouden werd van pijn. En dat terwijl je de slaap zo goed kunt gebruiken. Na het toch een tijdje aangekeken te hebben toch maar naar de huisarts geweest om dit na te laten kijken.
Waarschijnlijk was mijn maagwand nog steeds beschadigd van de bestraling waardoor de beschermlaag in de maag gedeeltelijk weg was en het zuur lekker kon klotsen.
Om dit tegen te gaan heb ik zuurremmers gekregen en dat hielp eigenlijk meteen goed. Na twee weken mocht ik ermee stoppen en het bleek dat dit mijn maagwand genoeg tijd gegeven had om zich voldoende te herstellen.

Verder natuurlijk toegeleefd naar 21 december om de controle in te gaan. Hiervoor moest ik de dag voorafgaand aan de CT-scan bij elke maaltijd een glas met bariumsulfaat (BaSO4 voor de liefhebbers) opgelost in water drinken. En ik kan je vertellen dat dit echt heel erg smerig is.
Voor mij is dit het op één na smerigste drankje dat ik ooit gedronken heb. Nummer 1 blijft de onbetwiste ORS. Dit is een oplossing om uitdroging tegen te gaan en ik in Egypte probeerde te drinken (niet gelukt).
Ook werd er bloed afgenomen om allerlei waarden te controleren.

Mede door de gezellige feestdagen in de tussenliggende tijd viel het wachten nog mee. Al was de laatste dag natuurlijk erg spannend. Uiteindelijk, na het uitlopen van de voorgaande afspraken van de dokter, was ik aan de beurt. En daar was het verlossende woord dan.
De lymfeklier bij mijn nier is gekrompen van 13 mm naar 6 mm wat een prima formaat is.
Zowel de CT-scan als de bloedwaarden lieten zien dat het allemaal in orde was.

Er was echter geen longfoto gemaakt. Gezien de bloedwaarden was dit niet erg. Maar om een startpunt te hebben voor verdere controles en de foto toch in mijn dossier te hebben werd ik aan het einde van de middag nog even naar de röntgen afdeling gestuurd om een longfoto te laten maken. Hiervoor kan ik komende week even bellen en dan is dat ook afgerond.

Hoe nu verder?

Over drie maanden moet ik weer voor controle naar het AVL voor een longfoto en controle van mijn bloed. En over zes maanden weer een CT-scan (met het smerige bariumsulfaat) en ook een bloedcontrole. Dit gaat zo door voor ten minste 3 jaar waarna ik vervolgens elk half jaar wordt gecontroleerd voor nog eens 2 jaar.
Over 5 jaar kan ik dus pas echt zeggen dat ik genezen ben. Uiteraard was deze controle de belangrijkste van allemaal en komt er een einde aan de wilde rit in de achtbaan van de laatste 3 en een halve maand. Hij kabbelt nog een beetje door en komt wat mij betreft helemaal tot stilstand na 5 jaar.

Gelukkig Nieuwjaar!!

Goed nieuws!!!
Uit de CT-scan en mijn bloedcontrole is gebleken dat alles helemaal goed is. Yes! Yes! Yes!

Later schrijf ik meer.. maar voor nu in ieder geval wil ik jullie het goede nieuws niet onthouden.

Luisteren

Waarschijnlijk kent iedereen de uitspraak "Je kunt luisteren maar toch niets horen" wel. Toch is deze uitspraak niet alleen grappig maar is het zelfs moeilijker dan je denkt.

Wat bedoelen mensen met bepaalde dingen of wat bedoelen ze juist niet. Soms is het maar moeilijk in te schatten. Ook bij m'n werk kom je dit soort dingen natuurlijk tegen, in gesprekken met klanten bijvoorbeeld. Vaak is het hier: Wat is de vraag achter de vraag.
Gelukkig kun je dit veel oefenen en wordt je er wellicht een stukje beter in iedere keer dat je luistert.

Maar hoe zit dat eigenlijk met naar jezelf luisteren, en dan in mijn geval nu even specifiek naar het lichaam?
Je denkt misschien dat je deze het beste verstaat, maar dat kan wel eens anders uitpakken.

Nu ik twee weken 'clean' ben van allerlei stralen gaat het weer de goede kant op. Ik ben ondertussen weer wat gaan werken, nog niet veel maar toch iets. Ook weer wat dingen oppakken in het dagelijkse leven gaan stap voor stap weer de goede kant op.

De vraag is dan ook hoeveel en hoe snel kun je dit weer allemaal oppakken zodat het niet verkeerd valt? Hoe goed kun je werkelijk luisteren?

Gelukkig heb ik in ieder geval 1 keer goed geluisterd, namelijk door nu alweer meer dan twee maanden geleden naar de huisarts te gaan. Ook hier bieden in het succes behaalde resultaten geen garanties voor de toekomst. Je kunt zo weer 'doof' worden (lees: eigenwijs).

Afgelopen week heb ik in ieder geval 1 dag thuis doorgebracht omdat ik echt te moe was. Weer even het gaspedaal loslaten dus en dan weer langzaam intrappen.
Ook de laatste paar dagen last gehad van mijn buik (mijn maag denk ik). Een drukkend/pijnlijk gevoel waardoor ik onder meer niet goed kon slapen. Na toch wat onzekerheid maar even contact gehad met het AVL. Het leek niet iets ernstigs te zijn.

Nu hopelijk weer rustig aan verder, niet overhaasten en blijven luisteren.